For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
TREN DÜŞLERİ
Bir zamanlar eski dünyaya açılan geçitler vardı.
Tuhaf patikalar, gizli yollar.
Bir köşeyi dönünce birdenbire
her şeyin temeli olan büyük gizemle karşı karşıya gelirdin.
O eski dünya artık olmasa da,
parşömen gibi katlanıp bir köşeye kaldırılmış olsa da
yankısı hâlâ hissedilebiliyor.
Tamam!
Adı Robert Grainier'dı.
Idaho'nun Bonners Ferry kasabası civarında 80 yıldan fazla yaşadı.
Zamanında batıya, Pasifik'in epey yakınına kadar gitti
ama okyanusu hiç görmedi.
Doğuda ise Montana'nın 65 km içindeki Libby kasabasına kadar gitti.
Tek başına Idaho'nun Fry kasabasına gönderildiğinde
altı veya yedi yaşındaydı.
Doğum yılını da doğum gününü de kesin olarak bilmiyordu.
Annesiyle babasını nasıl kaybettiğini kimse ona söylemedi.
En eski anılarından biri
100 civarında Çinli ailenin kasabadan topluca sürgün edilmesiydi.
Grainier, şiddetin bu kadar normal karşılanmasına şaşırmıştı.
Yukarı gel.
Lütfen delikanlı.
Koca Kulaklı Al denen adam dizimin arkasını kesti.
Ölümüm onun elinden oldu diyebiliriz.
Ne zaman hatırlasa unutmaya çalıştığı başka anıları da vardı.
Onlu yaşlarının başlarında okulu bıraktı
ve sonraki 20 yılı herhangi bir yönü veya amacı olmadan geçirdi.
İlgisini çeken fazla bir şey yoktu,
ta ki Gladys Olding'le tanışana kadar.
Gladys, kadınların hep yaptığı bir şeymiş gibi kendini tanıttı.
Merhaba.
Belki de öyleydi.
Merhaba.
Seni daha önce görmemiştim.
Yok, ben hiç...
- İlk kez mi? - Evet, kuzenim getirdi.
Karısı çok...
Ben Robert.
Ben Gladys.
- Memnun oldum. - Memnun oldum.
Birdenbire kiliseye olan ilgisinin hiç olmadığı kadar arttığını hissetti.
Aradan üç ay bile geçmeden ayrılmaz olmuşlardı.
Şu anda kâinattaki her şeyi çözmüşüm gibi geliyor.
Ne düşünüyorsun?
Şey...
Evlenmemiz lazım diye düşünüyorum.
Ne?
Biz evliyiz zaten.
Sadece resmiyete dökmemiz gerekiyor.
Kulübemizin nehre bakan bir penceresi olsun.
Tamam.
Bir tane köpek lazım.
Hep köpeğim olsun istemişimdir.
Tamam.
- Kapıyı aç. Hadi. - Tamam.
- Merhaba. Buyurun. - Ne güzel bir eviniz var.
Girebilir miyim?
Harikaymış.
- Yatağı buraya koyarız. - Şu yöne bakar. Bir de...
- Pencere mi? - Evet, buraya.
Bir de buraya.
Adımı bir kere daha söylemeni istiyorum.
Senin ağzından duymayı çok seviyorum.
O sesi.
Robert.
Birdenbire hayat Grainier'a mantıklı gelmeye başlamıştı.
Sanki şimdiye kadar akıntıya kürek çekiyormuş,
şimdi ise dönüp akıntıya uymuş gibiydi.
Çift, dört dönümlük araziye bir kulübe yaptı
ve orada, Moyie Nehri'nin yanında
birlikte küçük bir hayat kurdu.
O yıllarda Grainier'ın işi evden uzaklardaydı.
Adlarını bile duymadığı uzak diyarlardan gelen insanlarla çalıştı.
Şanghay ve Chattanooga gibi yerlerden.
Kolayca yakınlaşıp geçici olarak aile olmaları
hoşuna gidiyordu.
Ama sonra, 1917 yazında
Spokane Uluslararası Demir Yolları için Robinson Gorge Köprüsü'nde çalıştı.
Daha önce hiç demir yolu ekibiyle çalışmamıştı,
çalıştığına da pişman oldu.
Evet beyler, şuradaki.
- Kiriş üzerinde çalışan delikanlı. - Orada.
Hadi, yakalayın.
Buraya getirin.
Hey, hadi.
Yukarı çıkarın.
Ne yaptı ki?
Yukarı.
- Hey! Sen de. - Durun.
Tamam da ne yaptı?
Bir, iki...
Buraya çıkarın! İşte bu.
Getirin. Üzerine çıkarın.
Ne yapmış?
Bilmiyorum ki.
Ne? Hey.
- Tanrı aşkına. - Ne yapıyor bu?
Bu eski vadiye kimin patron olduğunu gösterdiniz.
Sayenizde Spokane Uluslararası Demir Yolları
vadiyi aşmak için 18 km dolaşmaktan kurtuldu.
Ülkenin yeni bir parçasını ulaşıma açtınız.
Mısır'ın piramitleri değil, farkındayım ama bence inanılmaz bir şey yaptınız.
Yıllar sonra, nehrin 18 km yukarısına betonarme bir köprü inşa edilecek
ve bu köprü gereksiz olacaktı.
Evet.
Bakalım dayanacak mı.
Seni özledim.
Merhaba.
Ah Gladys.
- Tanrım. - Tanrım, evet.
Yeni uyuttum.
Şey mi...
Yaklaş, bak.
Çok büyümüş.
Sana benzemeye başlamış.
Birimize daha çok bağlandığı kesin.
- Bu sefer kırık parmak yok mu? - Yok sanırım.
Beklediğimden çabuk döndün.
Sürekli yürüdüm, eve varmadan durasım gelmedi.
Şuna bak.
Zaten göndermiştin, bu kadar çok beklemiyordum.
Son kısımdaki ağaçlar yumuşaktı.
Bu akşam ziyafet çekelim.
Kendini fazla yorma.
Yok, gel. Sana bir şey göstereyim.
Eski tanıdıkları görüyor musun?
Evet, Oregon'dan tanıdığım birkaç kişi vardı.
İyi hikâyeleri var mıydı?
Evet, doğru mu yalan mı bilemem ama güzel hikâyeleri vardı.
Mumu izliyor. Bak.
Şuna bak. Görüyor musun?
Güzel değil mi?
Bir tanesi.
Evet.
Sana ben yedireyim mi?
Şu tavuktan versene.
Tamam, tamam.
- Uyuyacak mı? - Evet.
Nasıl oldu?
İlginç bir beşik olmuş.
Balık tuzağı bu.
Beşikmiş.
Robert...
Evet.
Uyandı mı?
Ağlıyor muydu?
Fazla değil.
Acıktığından uyanmış.
Niye ağladığını anlıyor musun?
Çoğu zaman anlıyorum.
Sence ne kadar şey biliyordur?
Bilmem.
Köpek yavrusu kadar mı?
Köpek yavrusu sütten kesilince kendi başına yaşayabiliyor.
Ama bebekler sütten kesilince tek başlarına yaşayamaz.
Bebek konuşmaya başlayana kadar köpek, bebekten fazlasını bilir.
Sadece birkaç kelime demiyorum.
Köpekler de birkaç kelime öğrenebiliyor.
En azından bebekler kadar.
Ne gibi kelimeler?
Sesini duymak iyi geliyor.
Mesela "Getir".
Sonra "Gel".
"Yat", "Otur",
"Yuvarlan".
Yapabildiği şeylerin kelimelerini biliyor.
Sence babası olduğumu biliyor mudur?
Tabii ki biliyor.
İçten içe biliyor.
Henüz bildiğinin farkında olmasa da biliyor.
Merak etme.
Babalık yapmak için çok vaktin olacak.
Evde olman güzel.
Ortadan kaybolmanı istemiyorum.
Al bakalım.
Evet.
- Hayır. Yeme. - Kokusu güzel mi?
Pardon. Bir dakika daha.
Elimi cebime mi soksam?
Ne dersin?
Grainier tam evde olmaya alışmışken
kereste mevsimi tekrar gelir ve yine gitmesi gerekirdi.
Bu işte çalışanlar genelde gezgin olurdu,
çoğunun evi ve ailesi olmazdı.
İş durumuna göre işten işe, eyaletten eyalete dolaşırlardı.
Dünya onları fazla dikkate almasa da
Grainier'da kalıcı bir izlenim bıraktılar.
Bir keresinde tek bir kelime konuşmadan iki ay birlikte çalıştığı biri olmuştu.
"Dostum, ben öyle bir altın aramıyordum" dedim.
Ya siz beyefendi? Hiç Kaliforniya'ya gittiniz mi?
Şu dünyada kafa dinleyecek hiçbir yer kalmadı mı?
Grainier, adamın ağzından sadece bu kelimeleri duymuştu.
Hiç aklından çıkmadı.
Bir diğeri de bir ağaç gövdesini kendine ev belleyen Hank Healy'ydi.
Beni rahatlatıyor, anlıyor musun? Bir sorunum var...
Havari Frank vardı.
Uzman bir ormancıydı. İncil'i satır satır bilirdi.
Sanki yazılırken o da oradaymış gibiydi.
İncil'deki yaşlı Balam gibi.
Bazen Tanrı, sözünü dinletmek için tuhaf yöntemler kullanır.
Bazen bir eşek suretinde konuşur bazen kim bilir neyin suretinde.
Bir keresinde Nebraska'daydım. Tanrı bana Omaha'ya gitmemi söyledi.
Trenden indiğimde tabelada "Opelika" yazıyordu.
"Opelika mı?" dedim.
O zaman anladım ki gözüm bozulmuş.
Tanrı'ya şükürler olsun.
Bu kadar yeter sanırım.
Genel olarak anladın mı?
Tanrı kalçasına dokununca Yakup ömür boyu topal kalmış.
Yakup her işten anlarmış.
Kimseden yardım almaz, kendi işini kendi yaparmış.
Ama sonuçta şey öyle değil...
O kim?
Pardon beyler, rahatsız ettim.
Aranızda Nex Mexico'lu Sam Loving diye biri var mı?
Geyik Derili Sam olarak da bilinir.
Güney Arizona'da ve Kaliforniya'da.
Çok uzun zamandır onu arıyorum,
bir mesaj ileteceğim.
Kahretsin.
Tanrım! Hadi ama.
Tanrı aşkına.
Ne oluyor ya?
O adam kardeşimi vurdu.
Gallup, New Mexico'da. Adı Martin Brown'dı.
5 Ağustos 1893'te.
Sırf teninin rengi yüzünden öldürdü.
Yaptığım şeye bir itirazı olan varsa
şimdi söylesin, ben gitmeden.
Ömür boyu sürekli tetikte yaşamak istemiyorum.
Tamam o zaman.
İşinizi böldüğüm için üzgünüm.
Ağaçlar çok büyük. Bu kadar büyüğünü görmemiştim.
Kesimin başında Arn Peeples adında bir adam vardı.
Nereli olduğu bilinmeyen avarenin tekiydi ama ara sıra bir konuda çok işe yarıyordu.
Minnesota'lılar kulaklarını kapatsa iyi olur.
Ben işe yaramaz demiştim.
- Ona dokunmayın. - Tamam. Dokunmayız.
Yan gözle bile bakmayın.
İşlerin çoğunda en yaşlı oydu.
Sürekli sızlanır, zor işlerden uzak dururdu.
Yorulduğunuz zaman baltayı bana verin.
Ben kesersem ortalık talaşa boğulur, yarına kadar yere anca çöker.
Yazın ağaç kesmek tam bana göre.
Hava 38 derece olmadan ben havaya giremiyorum.
Güzel.
Azıcık yağmur yağdı, hâlinize bakın.
Biz zamanında gece gündüz çalışırdık, sadece keyfimiz gelince değil.
O zamanlar gövdeyi burguyla delerdik.
Rüzgâr çıksın da devirelim diye bir hafta beklediğimiz olurdu.
Sonra hepsi aynı anda devrilirdi.
O ağaçlar sizin kestiklerinizin iki katı vardı.
Bisbee, Arizona'daki dağda çalıştım.
Güneşe mesafesi 18-19 kilometreydi.
Termometre 47 derece gösteriyordu.
Bir derece arttı mı canımız çıkıyordu.
Hem de gölgede.
Gölge falan da yoktu.
Göründü. Geliyor.
Tanrı bir sekoya olsaydı
Onu kesmeye mi kalkardın?
Yoksa sevgi dolu dallarına tırmanıp Etrafa mı bakardın?
Nehir, vefat edenlerin Gözyaşları olsaydı...
Bir sus artık. Uyumaya çalışıyoruz.
- Arn, yat artık. - Kes şu şarkıyı!
Baksana Arn.
Tamam, sustum.
Yok.
Adrien'a bu çadırların İç Savaş'tan kaldığını söylemişsin.
Evet. Birlik Ordusu piyadesi.
Sonra Kızılderililerle savaşırken Amerikan Süvari Birliği kullandı.
İçlerinde kalan insanlardan daha dayanıklı çıktılar.
Kaba kumaştan ama biz öldükten sona da kullanılırlar.
Sen niye uyumuyorsun?
Arn, sence...
Yaptığımız kötü şeyler peşimizi hiç bırakmaz mı?
Bilmem.
Kötülere iltifat edilip iyilere diz çöktürüldüğüne şahit oldum.
Bir çözebilsem senin değil, daha güzel birinin yanında uyuyor olurdum.
Söylediğin o şarkı neydi?
Adı yok. Öylesine söyledim işte.
Biraz daha söylesene.
Yok. Minnesota'lıları kızdırmayalım.
Dur, bir saniye...
Tamam.
Ekipler her işte ormanın daha derinlerine ilerliyordu.
Dünyanın keresteye olan iştahı bitecek gibi değildi.
Gün doğumundan akşam yemeğine kadar çalıştılar.
Ladin, sedir, karaçam, köknar ve akçam kestiler.
Dağın yamacını baştan başa değiştirdiler.
İyi bir oduncu, ağacın nereye düşeceğini yüzde 99 doğru bilse de
yüzüncünün verdiği hasar ağır olabiliyordu.
Ağaç! Hey!
- Yardım edin! - Dikkat et!
Yardım edin!
- Yardım çağırın! - Yardım edin!
Yardım edin!
Evet.
Artık hiç yaşamamış gibi unutulup gitmeyecekler.
Lanet olsun.
Keşke bir gün ara verebilsek ama şirketi biliyorsunuz.
Biz kötü bir gün geçirdik diye savaşta ladin ihtiyacı azalmıyor.
Grainier, korkunç bir şeyin onu takip ettiği hissinden kurtulamıyordu.
Ölümünün burada,
olmak istediği yerden çok uzakta olacağını düşünüyordu.
Hey...
O ne?
Çam kozalağım var.
Çam kozalağın mı var?
Benim de çam kozalağım var.
Tavuklara bakalım mı?
Bak, şurada var.
Tavuklar burada.
Gelin buraya tavuklar.
- İçeri giriyorlar. - Giriyorlar.
- İçeri giriyorlar! - Tavuklar!
- Tavuklar!
Tavuklar!
Senin yatağında yatacaklar, yemeğini yiyecekler.
Her gördüğümde farklı biri oluyor sanki.
Bensiz büyüyüp gidecek.
Bana da öyle geliyor.
Zaman çok hızlı geçiyor.
- Sen vurmak ister misin? - Hayır.
Ama geyikler ister.
Gladys.
Vurma.
Beni vurma.
Ses çıkarırsan vururum.
İyi atış.
Biz de seninle gelsek?
Kesime diyorum.
Kesime mi?
Ne...
Faydam dokunur.
Çamaşır yıkayarak para kazanabilirim.
Çocuk artık o kadar bakım istemiyor.
Faydalı olacağın kesin.
Eşleriyle gelenler varmış, kendin söyledin.
- Hayır, sadece bir yaşlı adam vardı. - Kaliforniyalı genç çift neydi peki?
Dick Clinton bir hafta sonra ortadan kayboldu.
Ayrıca onların çocuğu yoktu.
Orası...
Gerçekten tehlikeli.
Bir yolunu bulmaya çalışıyorum da.
Biliyorum.
Grainier eve daha yakın bir iş bulmaya çalıştı.
Bulduğu kısa süreli işlerde çalıştı.
Ama savaş bitmişti, iyi maaşlı bir iş bulmak zordu.
- Beklettiğim için pardon Robert. - Sorun değil.
Evet.
- Buyur. - Peki. Teşekkürler.
- Sağ olasın. - Tamamdır.
Bir şey lazım olursa yerimi biliyorsun.
Hiç olmadığı kadar para sıkıntısı çekiyorlardı.
O sırada bunu bilmese de
bu zamanları hayatının en mutlu dönemi olarak hatırlayacaktı.
O ne?
Yumurta.
Yumurta mı?
Evet, bir tür yumurta.
Şöyle...
Oldu.
- Yorgun musun Katie? Uykun geldi mi? - Evet.
Çok hızlı büyüyorsun.
Yakında sen beni taşırsın.
Belki daha iyi bir yolu vardır.
Arazimizi çiftliğe dönüştürelim.
Şu ankinin iki katı hasat alırız.
Öyle yapıp para biriktirirsek küçük bir bıçkıevi kurarız,
evde daha çok kalabilirsin.
Borçla bir at ya da katır alabiliriz.
Evet, borçla alırız.
Bıçkıevi daha çok uğraştırır.
O kadar ucuz değil ama...
Evet. Ben de öyle demedim zaten.
Ama iyi fikir.
- Gerçekten iyi fikir. - Evet.
- Hadi Katie. Güle güle diyecek misin? - Katie, şuna bak. Hazır mısın?
Ben gideyim.
- Tamam. - Seni seviyorum.
Seni özleyeceğim.
Ben de seni. Pekâlâ.
Hadi Kate. Babana güle güle de.
Kate. Hadi.
Katie, onu bırakır mısın?
Pardon. Ustabaşını arıyorum.
Bu yolu takip et.
Sağ ol.
Çoğu işte günde dört dolar kazanırdı.
Şirketin sağladığı şeylerin masrafı düşülürdü.
Gladys'le hesaplamışlardı, ormanda bir süre daha kalırsa
bıçkıevi kurmak için yeterli paraları olacaktı.
Başka işe gidecek misiniz, bu sezonluk tamam mı?
Karar veremedim.
Nedense iş bitince bir türlü mutlu olamıyorum.
Huzursuz oluyorum.
Çünkü sadece bedeni değil, ruhu da yıpratan bir iş.
500 yıldır burada olan ağaçları kesiyoruz.
Farkında olmasak da ruhumuz üzülüyor.
Yarın sabah cebimde 200 dolar olacak.
Benim ruhum hiç üzülmüyor.
Siz Minnesota'lılar tarih bilmiyorsunuz da ondan.
- Bu ağaçlar gerçekten o kadar yaşlı mı? - Bazıları daha da yaşlı.
Bu dünyada her şey birbirine bağlı gençler.
En ufak bir şeyi yerinden oynatınca nelerin etkileneceğini bilmiyoruz.
Dünya üzerinde çocuk gibiyiz,
Dönme dolabın cıvatalarını sökmeyi marifet sanıyoruz.
Saçma. Ben de Washington'a gittim.
Kanada'ya kadar kesim yapıp tekrar aşağı indim.
O kadar ağaç bin yıl kessek yine bitmez.
Sonuncusu kesildiğinde ilk kesilenler çoktan tekrar büyümüş olur.
Gençken ben de öyle düşünüyordum.
Aynı böyle düşünüyordum.
Devam edecek misin Robert? Yoksa eve mi döneceksin?
Toparlanıp eve gideceğim.
Karımı özledim. Ufaklığı da.
Eşinin adı ne?
Gladys.
Galli. Soylu birinin adına benziyor.
Mantıklı. Görsen anlardın.
O eski isimlerin kendi gücü var.
O isimleri taşıyanlar kutsanmış.
Senin bir yerlerde ailen var mı?
Benim ailem...
Beni güler yüzle karşılayan herkes ailem.
Gittiğim her yerde illaki bir ailem oldu.
Kansas hariç.
Ne kadar vahşi meczup varsa o eyalete doluşmuş.
Seninle çalışmak güzel.
Hayatta birden fazla yolumun kesiştiği fazla insan yok.
Biriyle tekrar karşılaşınca şükrediyorum.
Yıllar nereye gidiyor, bilmiyorum Arn.
Yani...
Çözersen bana da haber ver. Birazını geri isteyeyim.
Arn Peeples bu dünyadan bir duman bulutu içinde,
korkunç bir gürültüyle ayrılacak gibiydi
Ama çok farklı bir şekilde ayrıldı.
- Yardım çağırın! - Yardım edin!
- Kim o? - Birisi yere düştü!
Hey, Arn!
Arn?
- Üzerine dal düştü. - Arn?
- Arn? Beni duyuyor musun? - İyiyim. Ben sadece...
- Kaldırın, oturayım. - Tamam. Yavaşça.
- Su getirin! - Kız kardeşimi ve kocasını gördüm.
Az önce buradaydılar. Ne tarafa gittiler?
Arn...
Sonraki birkaç günde sık sık başı döndü, hayal görmeye, her şeyi unutmaya başladı.
En sonunda kendi adını bile unutmuştu.
Duydun mu?
Güzel, değil mi?
Çok güzel.
Güzel olan ne Arn?
Hepsi.
Her bir parçası.
Arn Peeples arkadaşımdı.
"Ağaçlar bizim dostumuz" derdi.
"Dokunmadığımız sürece.
Ama balta girdiği andan itibaren bir savaş başlar
ve ağaç, katile dönüşür."
Ama o ağaca bulaşmamıştı.
Sadece kurumuş bir daldı.
Ben...
Bunun anlamı ne, bilmiyorum.
İsa adına...
- Âmin. - Âmin.
Grainier pek çok ölüme şahit olsa da hiç bu kadar yakınını kaybetmemişti.
O dalın asıl hedefi kendisiymiş gibi bir korku hissetmeye başladı.
Onu bekleyen bir ceza varmış gibi.
Robert?
- O ne? - Aman tanrım.
- Gelin, şuna bakın. - Nerede o?
- Bizim gittiğimiz yerde mi? - Çok uzak değil.
- Vay canına. - Vay.
Hey.
O ne be?
Mary!
Mary, Gladys'i gördün mü?
Görmedin mi?
Gladys!
İki hafta boyunca
Gladys ve Kate'i bulmak için bölgedeki tüm kasabaları aradı.
4 dolar 50 sent.
Onları hiçbir yerde bulamayınca
dönmelerini beklemek için arazisine geri döndü.
Bir dakika.
Bu da senin.
Teşekkür ederim.
Oraya.
- Su! - Su mu?
Annene yardım mı ediyorsun?
Biraz aşırıya kaçmadı mı?
Onların ne suçu vardı?
Neden?
Merhaba Robert.
Aç mısın?
Burada ne bulacağımı bilmiyordum.
Hakkında anlatılanları duysan inanmazsın.
- Bunların parasını ödeyeceğim. Söz. - Gerek yok.
Gelip beni kontrol ettiğin için
teşekkür ederim.
Biraz yürüyelim hadi.
Burası kulübe yapmak için iyi bir yer.
Adını söylemem hoşuna mı gitti?
Robert.
Onlar...
Geri dönmeyecekler.
Özür dilerim.
Ben... Özür dilerim.
Niye böyle oldum, bilmiyorum.
Derisini yüzelim.
Evinin olduğu yerde bir sundurma yaptı ve yazın geri kalanını orada geçirdi.
Benekli alabalık avladı.
Kanadalıların "morel" dediği, yangın olan yerlerde yetişen,
lezzetli ve nadir bulunan mantardan topladı.
Kimseye itiraf etmese de
Gladys ve Kate'in bir şekilde döneceğine dair
zayıf da olsa bir umudu vardı.
Dönerlerse hazır olmak istiyordu.
Hey!
Çekil oradan!
Siz de nereden çıktınız?
Kiminsin sen?
Kimse yok mu?
Şehirde olmanız gerekmez mi? Şehir köpeği gibisiniz.
Hadi.
Umarım balık seviyorsunuzdur.
Tamam. Gözlerini kapat. Hazır mısın?
Tamam, özgürsün. Hadi.
Bu yavrular gerçekten senin mi?
Buralarda ne işiniz var?
Neler biliyorsun?
Yuvarlanıyor musun?
Oturuyor musun?
Getiriyor musun?
Katie!
Gördün mü?
Sence ne tür köpek bunlar?
Bilmem.
- Kurt gibi duruyorlar. - Değil mi?
Belki de...
Belki de Kızıl Köpek ormanda bir kurtla karşılaşmıştır.
- Tek başınayken yani. Anlıyor musun? - Hayır, imkânsız.
Neden ki?
Sadece kurt sürüsünün şefi olan erkek kurt çiftleşir.
Dişi kurtlar arasından da sadece yavrularının annesi olacak dişi kızışır.
Peki ya
Kızıl Köpek kızışmışsa?
Erkek bir tane seçer.
Belki de kurtların şefiyle
tam o anda karşılaşmıştır.
Anlıyor musun?
Erkek farklı bir deneyim olur diye onunla çiftleşmez miydi?
- "Farklı bir deneyim" mi? - Evet.
- Ne? - "Farklı bir deneyim."
Uluyabilir misin? Sen de uluyabilir misin?
Uluyabilir misin?
Dostum. Hey, ufaklık.
Hey.
Ignatius Jack'in yardımıyla
kulübenin dört duvarını eskiden oldukları yerde tekrar kurdu.
Kızıl Köpek?
Yatak odasını tekrar yapmaya eli varmadı.
O yıl, gökyüzünde büyük bir kuyruklu yıldız belirdi.
Pek çok kişi bunu kıyamet alameti olarak gördü.
Ama iki hafta sonra geldiği gibi sessizce kayboldu.
Tekrar inşa edilen kulübe ilkine çok benziyordu.
Ama bazen evin boş olmasına katlanamıyordu.
Yıllar geçse de beklemeye devam etti.
Artık neyi beklediğini bile bilmiyordu.
Şuradaki akçamların oraya geçin!
Pazar günü olmadan
o ağaçların her biri kesilmiş olsun!
Gecikirseniz hepinizden günde birer dolar keserim.
Hadi!
Hey. Dikkat et ihtiyar. Bana bırak.
Sen kesilmişleri doğra.
Şeyi bilmiyorum...
Dikkat edin!
Su falan istersen söyle.
Yardım lazım mı?
Biraz ısınabilir miyim?
- Billy? - Evet.
Sen misin?
Evet. Tanışıyor muyuz?
Evet, birkaç yıl önce Salmo-Priest'te birlikte çalışmıştık.
Arn Peeples'ın arkadaşıydım.
Adım Robert.
Evet.
Merhaba Robert.
- Seni gördüğüme sevindim. - Ben de.
Hâlâ buralarda olduğuna inanamıyorum.
Ben bu yaşta zar zor yapıyorum.
Ben sadece buharlı vince bakıyorum. Yağını suyunu kontrol ediyorum.
Yapabileceğim başka bir şey yok ama geçimimi sağlıyor.
Baksana Billy,
sence bu iş biraz değişti mi?
Değişti mi, hep mi böyleydi, bilmiyorum.
Belki ben daha dayanıklıydım, bu gençler gibiydim.
Hatırlamıyorum.
Herkesin sorduğu soru o.
Değil mi dostum?
Asıl soru o.
Evet.
Baksana, Arn nasıl?
- Nasıl derken... - Uzun zamandır görüşmedik.
En az bir yıl olmuştur.
Evet... Hayır.
Evet. Ben de görmedim.
Bu işler böyle, değil mi?
Yardım edeyim.
Dur.
- Ellerim bugün tutmuyor. - Bana bırak.
Hallederiz.
- Teşekkür ederim. - Bir şey değil.
Grainier bir daha odunculuk yapmadı.
Son birkaç yılı
hayatı hakkında büyük bir aydınlanma yaşamayı bekleyerek geçirdi.
O ne?
Sen yap.
Ama henüz öyle bir şey olmamıştı.
Belki de hiç olmayacağından şüphelenmeye başladı.
Hey.
Yabani otları ayıklamıyor musun?
Bugünlerde çalışmak isteyen için kasabada bol bol iş vardı.
Bir çift at ve araba sahibi oldu.
Ama üzücü bir vesileyle.
Avery?
Avery Pinkham bir nesil sonra doğmuş olsa
kalp rahatsızlığı kolayca teşhis ve tedavi edilebilirdi.
Bay Pinkham!
Grainier, atları ve arabayı taksitle 300 dolara almak için
Pinkham'larla anlaştı.
Bir tür nakliyeci olarak çalışmaya başladı.
Taşıma yaparken gösteriye gitmiş gibi oluyor,
komşularının hatalarına ve çabalarına şahit oluyordu.
- Orada rahat mısınız? - Evet.
İş sayesinde yıllardır olmadığı kadar komşularıyla yakınlaştı.
Yine de kendini daha yalnız hissediyordu.
İstemiyor musun?
Tavşanlara nazik davran.
Senin zarar vermeyeceğini bilmiyorlar.
Katie.
Bayan...
Bayan Thompson?
Claire. Sen Robert olmalısın.
Evet hanımefendi.
Memnun oldum.
Evet. Ben de.
Memnun oldum. Tren istasyonunda sizi aradım.
Birkaç dakika bekledim, sonra yürümeye karar verdim.
Gerçekten üzgünüm. Atlar sabah bir türlü laf dinlemedi.
Sizi gözlem yerine götürmemi hâlâ ister misiniz?
- Zahmet olmazsa. - Olmaz tabii. Atlayın.
Şöyle...
Peki.
Tamam.
Pekâlâ. Hazır mısın?
Pekâlâ.
Nerelisin?
Her yeri dolaştım.
Ama uzun süre Montana, Noxon'da kaldım.
Montana'yı hiç görmedim.
Güzel yer. Evet, gitmeye değer.
Senden bahsetmişlerdi.
Kim?
Seni tavsiye eden insanlar.
Ne dediler?
Farklıymışsın.
Herkes farklı değil mi?
Hayır.
Farklı olmak iyi bir şey.
Bana kalırsa yani.
İyi ki gelmişim. Bu vadi çok özel.
Eskiden hepsi buzulun altındaymış. Bin metre buz.
Eriyince tüm bölgeyi su basmış.
Bu vadiler öyle ortaya çıkmış.
Göller de öyle oluşmuş.
O zamanları düşünebiliyor musun?
Yüzlerce metre boyunda büyük bir buz kütlesi
yavaş yavaş çatlıyor, her yeri buz gibi su basıyor.
Dünyanın sonu gelmiş gibi olmuştur.
Efsaneler oradan geliyor, biliyor musun? Tufan hikâyeleri falan.
Bütün dinlerde, dünyanın her yerinde var. Ufak tefek farklarla aynı hikâye.
İnançlarına saygısızlık etmek falan istemem tabii.
Ben sadece...
Yok.
Çok ilginç geliyor da.
Böyle bir yere gelince kendimi tutamıyorum.
- Dünya çok eski bir yer. - Evet.
Görmediği şey kalmamıştır.
Claire, Cihan Harbi'nde Avrupa'da hemşire olarak çalışmıştı.
Şimdi ise ağaç kesimlerini yönetmek ve orman yangınlarını önlemek için kurulan
ABD Orman Hizmetleri'nde çalışıyordu.
Teşekkürler.
Memnun oldum Robert.
- Bıraktığın için sağ ol. - Ben de çok memnun oldum.
Evet. Tamam.
- Buyur. - Teşekkür ederim.
Yardıma ihtiyacın yok mu?
- Hayır. - Yok mu? Tamam.
Kendine iyi bak.
Seni korkuttum mu?
Of.
Robert.
Katie!
Sorun yok.
Üstüne bir battaniye örtelim.
Anne...
Bayan Thompson?
Yukarıda mısın?
Robert?
Bu ne sürpriz.
- Nasılsın? - İyiyim.
- Evet. Korkutmadım umarım. - Hayır, hayır.
Öğleden sonra incelemesi yapmaya gidiyordum, sesini duydum.
Evet.
- Evet, ben. - Sen...
Sadece geçiyordum...
Sana bir bakayım dedim.
Bu kadar yüksekte korkmuyor musun?
Hayır. Bana huzurlu geliyor.
Bulutların oluşmasını, ışığın değişmesini izliyorum.
Bir de para alıyorum. Bulunmaz nimet.
Evet, mantıklı.
Bu işi nasıl buldun?
Tam da ihtiyacımın olduğu sırada
iş ilanını gördüm.
- Al, yakı otu. - Teşekkür ederim.
Bir aile dostumun referans olması gerekti.
Şöyle yazmış, "Claire Thompson'da
normalde kadınlarda bulunan çekingenliğin zerresi bile yoktur.
İşine fazlasıyla bağlıdır.
Yürüyen, sürünen ya da uçan hiçbir şeyden korkmaz."
Nasıl olmuş?
Güzel. Teşekkürler.
Buradan her şey çok küçük görünüyor.
Evet.
Bakmak ister misin?
Her şey çok hızlı büyüyor.
Burada yangın olduğu belli bile olmuyor.
Sanki hiç olmamış gibi.
Yangında burada mıydın?
Hayır.
Değildim.
Ama...
Eşim ve bebeğimiz...
Evet. Sağ çıkamadılar.
Robert.
Evet. İşte bazen...
Üzüntü beni yiyip bitirecekmiş gibi oluyor.
Ama bazen de başkasının başına gelmiş gibi oluyor.
Burada değildim.
Şeyde...
Olmam gereken zamanda burada değildim.
Bana en çok ihtiyaç duydukları anda.
Bazen seslerini duyuyorum.
Ormanda.
Konuşuyorlar, gülüyorlar.
Evet.
Başımı çevirmek bile istemiyorum çünkü korkuyorum.
Kaçıp giderler diye korkuyorum.
Sadece dinliyorum.
Sonunda sesleri azalıp kayboluyor.
Artık nereye gidiyorlarsa.
Bunu kimseye anlatmamıştım.
Delirmiş gibi mi konuşuyorum?
Evet. Ben de kocamı kaybettim. Bir yıldan biraz fazla oldu.
Uzun süre ölüm döşeğindeydi.
Bittiğinde dünyamda bir boşluk oluştu sanki.
Kafamda bir sürü soru vardı ama cevap yoktu.
İlk kez bir insan ölüyormuş gibi.
İnsan böyle bir şey yaşayınca yaptığı hiçbir şeye delilik denmez.
Neyse odur.
Ormanda en ufak şey bile önemlidir.
Hepsi birbirine bağlıdır.
Neyin nerede başladığı, bittiği bile anlaşılmaz.
Dikkatli bakarsan yani.
Göremediğimiz küçük böcekler nehir kadar hayati bir rol oynar.
Ölmüş ağaçlar da yaşayanlar kadar önemlidir.
Bundan almamız gereken bir ders olmalı.
Ya verecek bir şeyin kalmadıysa?
O zaman ne olur?
Kürsüdeki vaiz kadar ormandaki münzeviye de ihtiyaç var.
Evet.
Ben o muyum?
Münzevi mi?
Bence ikimiz de bir bakıma öyleyiz.
Niye hâlâ yaşadığımızı anlamaya çalışıyoruz.
İmkânsız olduğunu bilse de
kızının döndüğü düşüncesine kendini kaptırdı.
Katie?
Kate.
Katie?
Kate.
Tamam.
Tanrım.
Kızım, bacağın kırılmış.
Bir anlığına acıtacak.
Tamam.
Katie.
Hayır.
Su almak ister misin canım?
- Evet. - Tamam.
Hadi bakalım.
Vay.
Ne yaptın?
Neden öyle yaptın?
Su!
Güle güle.
Katie?
Kate?
Kate!
Kate'i tekrar görmek hayattaki her şey kadar gerçek gelmişti.
Ama gerçekten olup olmadığından emin değildi.
Günler, geceler boyunca bölgedeki ormanları ve tarlaları dolaştı.
Kate'in izini aradı.
Hiç bulamamış olsa da
kalan günlerini bekleyerek geçirdi.
Tekrar gelecek olursa orada olacaktı.
Sonraki yıllarda Grainier,
Büyük Kuzey Demir Yolu'ndan birkaç kere Spokane'e gitti.
Belli bir hedefi veya amacı olmadan şehri dolaştı.
Uzun zaman önce kaybettiği bir şeyi arıyor gibiydi.
Anlaşıldı. Yer çekimi sıfır. İyi hissediyorum. Kapsül dönüyor.
Manzara muhteşem.
- Bu adam ne yapıyor? - Anlaşıldı. Kapsül...
Uzayda.
Dönerken yardımcı roketi gördüm. Birkaç yüz metre arkamdaydı.
Anlaşıldı...
Yani bu...
Biziz.
Anlaşıldı. En az yedi yörünge gidelim.
...devenin ağzından altın diş düşmüş.
Altın!
Uzak Doğu'dan gelen Keşiş Sun Tzu'yu izleyin.
Keşiş Sun Tzu rüyalarınızı okuyor.
Dünyaca ünlü Bittler kardeşleri deneyimleyin.
Ya da daha iyisi 10 sent verip bir canavar görün.
Sen.
Buraya gel. Evet. Tereddüdü bir kenara bırak.
Bu tiyatronun içinde
dünyanın gizemleri yarasalar, böcekler gibi havada uçuşuyor.
Her şeyin cevabı burada. Bilet alıyorsun...
O gece tiyatroda
canavar göstermeyi vadeden bir gösteriyi izledi.
Ama sadece kostüm giymiş bir çocuktu.
Neredeyse 10 yıldır ilk kez aynada yüzünü gördü.
Yılların onu nasıl yıprattığını görebiliyordu.
Hayatını azıcık da olsa anlamaya başladığını hissetti
ama şimdi de hayatı elinden kayıyordu.
AÇIK KOKPİT HAVA TURLARI
Sadece dört dolar. Dünyayı kuşların gözünden görün.
Bir şeye tutunsan iyi olur.
Robert.
Güzel, değil mi?
Çok güzel.
Robert Grainier 1968 yılının kasım ayında uykusunda öldüğünde
hayatı başladığı gibi sessizce sona erdi.
Hiç silah satın almamış, telefonda konuşmamıştı.
Anne babasının kim olduğunu bilmiyordu,
geride vâris de bırakmadı.
Ama o bahar gününde
aşağı neresi, yukarı neresi, hepsi birbirine karışmışken
sonunda her şeyle bağlantılı olduğunu hissetti.
TREN DÜŞLERİ
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram