For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT For best IPTV provider, please visit: WWW.IPTV.CAT
SNY O POCIĄGACH
Niegdyś istniały korytarze do starego świata.
Dziwne szlaki, ukryte ścieżki.
Tuż za zakrętem stawało się nagle twarzą w twarz
z wielką tajemnicą, fundamentem wszystkiego, co jest.
I choć ten stary świat już zniknął,
niczym zwinięty zwój odłożony gdzieś na bok,
wciąż pobrzmiewa jego echo.
Poszło!
Nazywał się Robert Grainier
i przeżył ponad 80 lat
w Bonners Ferry w Idaho i okolicach.
W swoim czasie wybywał na zachód
na parędziesiąt kilometrów od Pacyfiku,
choć oceanu nigdy nie zobaczył.
A na wschód aż do miasta Libby,
ponad 60 kilometrów w głąb Montany.
Gdy wysłano go samego do miasta Fry w Idaho,
miał sześć, może siedem lat.
Właściwie to nie znał roku ani dnia swoich narodzin.
Tego, jak stracił rodziców,
nikt mu nie powiedział.
Z wczesnych lat pamięta, jak obserwował wysiedlenia
co najmniej 100 chińskich rodzin.
Patrzył jak osłupiały na tę niefrasobliwą przemoc.
Chodźże tu.
Proszę, chłopcze.
Dziabnął mnie za kolanem
niejaki Uszasty Al.
No i tego, jak nic mnie zabił.
Były też inne wspomnienia, które usilnie wymazywał z pamięci.
Rzucił szkołę w wieku lat kilkunastu
i dwie kolejne dekady minęły mu bez większego celu.
Czuł, że nic nie przyciąga jego uwagi,
to znaczy do czasu,
aż poznał Gladys Olding.
Gladys przedstawiła się,
jakby dla kobiet to był chleb powszedni.
Witaj.
A może i był.
Dzień dobry.
Nie widziałam cię tu wcześniej.
Bo nigdy...
- Pierwszy raz? - Przywiózł mnie kuzyn.
Jego żona jest bardzo...
Jestem Robert.
Gladys.
- Miło mi. - Mnie również.
Nagle pchnęło go do kościoła bardziej niż kiedykolwiek.
Trzy miesiące później byli nierozłączni.
Właśnie teraz mogłabym wniknąć w całe to stworzenie.
O czym myślisz?
No wiesz...
Myślałem, że powinniśmy się pobrać.
Co?
Jesteśmy poślubieni.
Potrzebujemy tylko ceremonii, która tego dowiedzie.
A nasz domek będzie miał okno wychodzące na rzekę.
Dobrze.
Musimy mieć psa.
Zawsze chciałam mieć psa.
Dobrze.
Otwórz mi drzwi.
Dobrze.
- Witaj. - Jaki wspaniały dom.
Mogę wejść?
No proszę.
- Tu będzie stało łóżko. - W tę stronę. I...
- Okno? - Tak, tutaj.
Drugie tutaj.
Powtórz jeszcze raz moje imię.
Uwielbiam, gdy je wymawiasz.
Ten dźwięk.
Robercie.
Nagle życie nabrało dla niego sensu.
Jakby wcześniej parł w złym kierunku,
a teraz zawrócił i płynął z biegiem rzeki.
Postawili domek na pół hektarze ziemi
i tam, nad rzeką Moyie,
zaczęli wspólne życie.
W tamtych latach Grainier pracował z dala od domu.
Towarzyszyli mu przybysze z odległych krain,
zupełnie mu nieznanych.
Takich jak Szanghaj i Chattanooga.
Pocieszało go to, jak łatwo im się żyło razem,
niczym w rodzinie.
Do czasu, bo latem 1917 roku
najął się do budowy mostu nad wąwozem Robinsona
w Kolei Międzynarodowej Spokane.
Pierwszy raz zetknął się z ekipą torową,
czego później pożałował.
Chłopaki, jest tam.
- Ten młody na belce. - Widzę go.
Dajcie go tu.
Przyprowadźcie go.
Chodź no tu.
Dajcie go.
Co zrobił?
Na górę z nim.
- Hej, ty. - Trzymaj.
Ale co on zrobił?
Raz, dwa...
Dajcie go tu! Tak jest.
Dalej, na most z nim.
Co właściwie zrobił?
Pojęcia nie mam.
Co? Hej.
- Chryste... - Co on robi?
Pokazaliście tej starej dolinie, kto tu jest panem.
Pomogliście ocalić Kolej Spokane.
Ten wąwóz objeżdżało się, pokonując 20 km.
Teraz nowa część kraju stanęła otworem.
Nie są to piramidy w Egipcie,
ale dokonaliście znamienitego czynu.
Wiele lat później most z betonu i stali
stanął 15 km dalej w górę rzeki,
czyniąc ten przestarzałym.
A teraz
zobaczmy, czy wytrzyma.
Brakowało mi ciebie.
Witaj.
Och, Gladys.
- Boże. - Tak, Boże.
Właśnie ją położyłam.
Czy ona...
Idź do niej.
Ale urosła.
Zaczyna wyglądać jak ty.
Przynajmniej wybiera jedno z nas.
Tym razem bez złamanych palców?
Nie sądzę.
Szybko wróciłeś.
Nie mogłem się zatrzymać, aż doszedłem tutaj.
Spójrz.
Nie spodziewałam się aż tyle po tym, co wysłałeś.
Na końcu trafiła się lekka kępa.
Dziś będzie suta kolacja.
Nie trudź się zbytnio.
Chodź. Pokażę ci coś.
Byli twoi dawni towarzysze?
Tak. Spotkałem paru z Oregonu.
Mówili co ciekawego?
A jakże.
Snuli opowieści, kto wie, czy prawdziwe.
Patrzy na świeczkę.
Spójrz.
No zobacz. Co to jest?
Ładne, prawda?
Skarbie.
Tak.
Mam cię nakarmić?
Daj mi kurczaka.
Proszę cię.
- Kładziemy się? - Tak.
Co myślisz?
Zabawna ta kołyska.
To pułapka na ryby.
Kołyska.
Robercie...
Obudziła się?
Płakała?
Nie tak bardzo.
Po prostu była głodna.
Wiesz, co znaczy każdy jej płacz?
Zwykle tak.
Jak myślisz, ile ona rozumie?
Nie wiem.
Tyle co szczenię?
Szczenię przeżyje samo, gdy matka je odstawi.
A dziecię samo sobie rady nie da.
Pies wie więcej od dzieciątka, póki to nie pozna słów.
I to nie tylko paru słów.
Pies wychowany koło domu też zna jakieś słowa.
Nie mniej niż dziecko.
Jakie to słowa?
Chcę słyszeć twój głos.
No więc...
Przynieś i...
chodź.
Leżeć,
siad,
przewrót.
Cokolwiek umie, zna i słowo.
Czy ona wie, że jestem jej tatkiem?
Oczywiście, że tak.
W głębi duszy wie o tym.
Nawet jeśli jeszcze nie wie, że wie.
Nie martw się.
Jeszcze zdążysz jej potatkować.
Dobrze cię mieć w domu.
Nie chcę, żebyś znikał.
Proszę.
Tak.
- Nie jedz. - Ładnie pachnie?
Przepraszam. Chwileczkę.
Trzymać rękę w kieszeni?
Jak myślisz?
Jak tylko Grainier czuł, że przywykł do życia w domu,
wracał sezon wyrębu i nadchodził czas, by znów odejść.
Wycinki imało się wielu wędrowców,
bez dachu nad głową i rodzin.
Tułali się od stanu do stanu za zarobkiem.
Choć niewiele słów o nich padło w świecie,
wywarli na Grainierze niezatarty ślad.
Kiedyś dwa miesiące pracował z osobnikiem, z którym nie zamienił ani słowa.
Więc mówię: „Nie takiego złota szukałem”.
A pan? Był pan kiedyś w Kalifornii?
Już nigdzie na tym świecie człowiek nie zazna spokoju?
To były jedyne słowa, które Grainier usłyszał z jego ust.
Zostały z nim na zawsze.
Innym był Hank Healy, który zamieszkał w pniu drzewa.
To mi dodaje otuchy, wiesz? Bo trapi mnie...
Był Apostoł Frank,
pilarz, który mówił o Biblii z taką lekkością,
jakby tam był, kiedy to wszystko spisywano.
Jak ten stary Balaam w Biblii.
Bóg wynajduje dziwne sposoby, żeby przemówić do człowieka.
Czasem posłuży się głosem oślicy, albo kto wie czym jeszcze.
Byłem raz w Nebrasce.
Pan natchnął mnie, żebym jechał do Omahy.
Wysiadam z pociągu, a tu: „Opelika”.
Myślę sobie: „Jak to?”.
I już wiedziałem, że padło mi na oczy.
Chwała Bogu i alleluja.
Chyba już.
Rozumiesz, co mam na myśli?
Bóg dotknął jego biodra.
I do końca życia Jakub utykał.
To był szczwany lis.
Sam załatwiał swoje porachunki.
A jednak okazało się...
Kto to?
Panowie wybaczą to najście.
Czy któryś z was to Sam Loving z Nowego Meksyku?
Inaczej znany jako Skórzany Sam
w południowej Arizonie i części Kalifornii.
Od dawna próbuję go znaleźć,
żeby przekazać mu wiadomość.
Psiakrew.
Na Boga!
A niech cię!
Co do diabła?
Zastrzelił mi brata,
Martina Browna, z zimną krwią w Gallup
5 sierpnia ’93.
Zabił go przez inny kolor skóry.
Jeśli komuś nie w smak to, co tu zrobiłem,
wyjaśnijmy to, nim odejdę.
Nie będę przez resztę życia oglądał się przez ramię.
Doskonale.
Wybaczcie, już nie przeszkadzam.
Duże drzewa. Kto by pomyślał, że takie rosną.
Filarem ekipy był niejaki Arn Peeples,
włóczęga o nieznanym pochodzeniu,
który miał swój sporadyczny, ale niebagatelny wkład.
Chłopaki z Minnesoty mogą zatkać uszy.
Mówiłem, że to na nic.
- Nie dotykać tego. - Ani nam się śni.
Nawet tam nie zerkać.
Był najstarszy w większości załóg,
zawsze biadolił i uchylał się od mozolnej pracy.
Dajcie mnie tę siekierkę, spocznijcie.
Gdy biorę się do roboty, to nazajutrz jeszcze wióry fruwają.
Latem idzie mi przednio.
Dopiero krzepy nabieram, gdy słońce w łeb bije.
Tak dobrze.
Wszystko psuje parę kropli.
Niegdyś pracowało się bez ustanku,
a nie jak się uwidzi.
Wtedy dziurawiło się pnie świdrami.
Czasem trzeba było czekać tydzień, żeby wiatr powalił te olbrzymy.
A potem wszystkie zwalały się naraz.
Dwa razy większe niż te tutaj.
Na jednej górze pod Bisbee w Arizonie
brakowało nam 20 kilometrów do słońca.
Termometr wskazywał 46 stopni.
A każdy stopień się dłużył.
I to w cieniu.
A nie było cienia.
Uwaga, nadchodzi.
Gdyby Bóg był sekwoją
Obalić byś go chciał?
Czy raczej wdrapać się wysoko I spoglądać w dal?
Gdyby rzeka była łzami
Tych, co przeminęli...
Cicho tam! Próbuję zasnąć.
- Arn, idź spać. - Przestań śpiewać!
Hej, Arn.
Nie będę już śpiewał.
Nie, słuchaj.
Powiedziałeś Adrienowi, że te namioty są z czasów wojny domowej?
Zgadza się.
Piechota Unii.
Potem trafiły do kawalerii, gdy prowadzono kampanie indiańskie.
Służą dłużej niż ludzie, których chroniły.
Surowe płótno, ale pewnie zostaną długo po nas.
Co cię tam trapi?
Arn, myślisz, że...
złe uczynki ciągną się za nami całe życie?
Nie wiem.
Czasem złych wywyższą, a dobrych upodlą.
Gdybym to wiedział,
spałbym obok urodziwszej osoby.
Co to za piosnka, którą śpiewałeś?
Nie ma nazwy. Tak mnie naszło.
Zaśpiewaj jeszcze.
Nie chcę denerwować chłopaków z Minnesoty.
Ale czekaj chwilę...
No dobra.
Drwale zaczęli wkraczać coraz głębiej w las.
Jakby apetyt świata na drewno nie miał końca.
Więc pracowali od świtu do kolacji,
ścinając świerki, cedry, modrzewie, jedlice i sosny,
całkowicie zmieniając oblicze górskich stoków.
Dobry pilarz 99 razy przewidzi, gdzie upadnie drzewo,
ale setny może zebrać żniwo.
Drzewo! Hej!
- Pomocy! - Uwaga!
Pomocy!
- Wezwijcie pomoc! - Pomocy!
Pomocy!
Dobrze.
Teraz nie zejdą z tego świata bez śladu.
Do diabła.
Chciałbym dać wam wolny dzień,
ale spółka goni.
Na wojnie ciągle potrzebują drewna, nawet jak mamy zły dzień.
Grainiera coraz bardziej trapiło widmo czegoś strasznego,
że znajdzie go tu śmierć,
daleko od jedynego miejsca, w którym chciał być.
Co tam masz?
Szyszkę.
Masz szyszkę?
Mam szyszkę.
Idziemy złapać kurczaka?
Patrz, tam jest.
Kurczak.
Chodź, kurko.
- Wchodzą do środka. - Tak.
- Wchodzą do środka! - Kurko!
- Kurko!
Kurko!
Będą spać w twoim łóżku i zjedzą twoje jedzenie.
Za każdym razem, gdy ją widzę, wydaje się inną osobą.
Tęsknię za nią całe życie.
Też tak mam.
Wszystko mija tak szybko.
- Chcesz strzelać? - Nie.
Tylko jelenie chcą, żebym strzelał.
Gladys.
Nie strzelaj.
Nie zabijaj mnie.
Hałasuj dalej i to zrobię.
Dobry strzał.
A gdybyśmy pojechały z tobą?
Na wycinkę.
Na wycinkę?
Co...
Przydałabym się.
Mogłabym zarobić na praniu ubrań.
Już nie trzeba jej tak pilnować.
Wiem, że byś pomogła.
Mówiłeś, że inni zabierają żony.
Nie inni. Tylko jeden staruszek.
A ta młoda para z Kalifornii?
Dick Clinton zniknął po tygodniu.
Zresztą oni nawet nie mieli dziecka.
Tam...
Tam jest niebezpiecznie.
Tylko szukam sposobu.
Wiem.
Wiem o tym.
Grainier szukał zajęcia bliżej domu,
najmując się do dorywczych prac.
Ale wojna się skończyła i trudno było o dobrą płacę.
- Przepraszam, że czekałeś. - W porządku.
No dobrze.
Proszę.
Naprawdę to doceniam.
- Dziękuję. - Wzajemnie.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
O pieniądze było im trudniej niż kiedykolwiek.
Choć wtedy tego nie wiedział,
zawsze będzie wspominał ten czas jako najszczęśliwszy.
Co tam masz?
Jajka.
Tak, powiedzmy, że to jajko.
Dobrze.
O tak.
Zmęczona? Gotowa do spania?
Tak.
Ale rośniesz.
Zaraz ty mnie będziesz nosić.
Może jest lepszy sposób.
A gdybyśmy założyli gospodarstwo?
Uprawiałabym dwukrotnie więcej.
Wtedy moglibyśmy odłożyć na mały tartak,
może byłbyś częściej w domu.
Wzięlibyśmy konia albo muła na kredyt.
Na kredyt na pewno.
Tartak to trochę więcej zachodu.
Nie jest tani, ale...
Nie mówiłam, że będzie.
Ale pomysł jest dobry.
- Całkiem dobry. - Tak.
Chodź, Katie. Pożegnasz się?
Spójrz na to.
Pójdę już.
- Dobrze. - Kocham cię.
Będę tęsknił.
Też cię kocham. No dobrze.
Chodź, Kate. Pożegnaj się z tatkiem.
No chodź.
Odłożysz to?
Przepraszam. Szukam brygadzisty.
Cały czas prosto.
Dziękuję.
Zwykle zarabiał cztery dolary dziennie,
minus wydatki na to, co zapewniała spółka.
Razem z Gladys uznali, że jeszcze jedna wyprawa do lasu
i będzie ich stać, żeby zacząć budować tartak.
Bierzecie się za inną robotę czy basta?
Sam nie wiem.
Jakoś tak przy końcu żal mnie chwyta.
Coś mnie w środku szarpie.
Bo ten znój zostawia ślad i na ciele, i na duszy.
Karczujemy drzewa rosnące tu od 500 lat.
To rozdziera duszę, choć człowiek nawet nie wie.
Będę miał jutro 200 dolarów w kieszeni.
Mojej duszy to nie trapi. Nic a nic.
Bo wy, chłopaki z Minnesoty, nic nie wiecie o historii.
Te drzewa są naprawdę takie stare?
Niektóre nawet starsze.
Ten świat jest misternie zszyty.
Gdy pociągniemy za nić, nie wiemy, jak to wpłynie na całość.
Jak dzieci wyciągamy śruby z diabelskiego młyna,
mając się za bogów.
Bujdy. Też byłem w Waszyngtonie.
Przeciąłem całą Kanadę i z powrotem na dół.
Jest drzew do cięcia na tysiąc lat.
A gdy pójdzie ostatnie,
pierwsze urośnie tak wielkie jak te tutaj.
Myślałem tak samo, gdy byłem młody.
Tak samo.
Jedziesz za pracą, Robercie?
Czy zwijasz manatki?
Zwijam się. Wracam do domu.
Tęsknię za żoną. I małą.
Jak ma na imię twoja żona?
Gladys.
Walijskie. Szlachetne imię.
To ma sens. Pasuje do niej.
Stare imiona mają moc.
Noszący je są błogosławieni.
Masz gdzieś rodzinę?
Moja rodzina jest...
wszędzie tam, gdzie widzę uśmiech.
Nie byłem nigdzie, gdzie nie miałbym rodziny.
Poza Kansas.
To stan obłąkanych dzikusów.
Dobrze, że tu jesteś.
Zwykle nie spotykam ludzi częściej niż raz w życiu.
To dla mnie błogosławieństwo, gdy wracają.
Nie wiem, gdzie ten czas ucieka.
Cóż...
Jeśli się dowiesz, daj znać.
Cofnąłbym się o parę lat.
Wydawało się, że Arn Peeples odejdzie z tego świata w kłębie dymu,
z potwornym hukiem.
Ale zawinął się całkiem inaczej.
- Niech ktoś pomoże! - Pomocy!
- Kto to? - Mamy rannego!
Hej, Arn!
Arn?
Uderzył go suchy konar.
Arn? Słyszysz mnie?
Nic mi nie jest. Tylko...
Pomóżcie mi usiąść.
Dobra. Powoli.
- Podacie wodę? - Widziałem siostrę i jej męża.
Przed chwilą tu byli. Wiecie może, dokąd poszli?
Arn...
Przez kilka następnych dni
miewał zawroty głowy, majaczył i zapominał się,
nawet umykało mu, kim jest, zanim nadszedł koniec.
Słyszysz?
Piękne, prawda?
Przepiękne.
Ale co, Arn?
Wszystko.
W każdym calu.
Arn Peeples był moim przyjacielem.
Mawiał, że drzewo jest przyjacielem...
jeśli dasz mu spokój.
Ale z chwilą, gdy wbijasz piłę, wypowiadasz wojnę
i drzewo staje się zabójcą.
Ale on nie zadarł z tym drzewem.
To była tylko suszka.
Więc...
nie wiem, jak to rozumieć.
W imię Jezusa...
- Amen. - Amen.
Grainier często widział śmierć,
ale nigdy nie stracił kogoś tak bliskiego.
Wtedy zdjęła go trwoga,
że ta suszka miała być dla niego.
Że czekała go jakaś kara.
Robercie?
A cóż to?
Święty Boże.
- Spójrzcie. - Gdzie to jest?
Jedziemy tam?
To niedaleko.
Co to jest?
Mary!
Mary, widziałaś Gladys?
Nie?
Gladys!
Dwa tygodnie przeczesywał pobliskie miasta
za Gladys i Kate.
Cztery pięćdziesiąt.
A że nigdzie ich nie znalazł,
wrócił na swoją ziemię, żeby czekać na ich powrót.
Jeszcze chwila.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Właśnie tu.
Woda!
Woda?
Podlejesz roślinki dla mamy?
Czy aby nie przesadzasz?
Jak sobie na to zasłużyły?
Dlaczego?
No dlaczego?
Witaj, Robercie.
Głodny?
Nie wiedziałem, co tu zastanę.
Nie uwierzyłbyś, co gadają o tobie w mieście.
Oddam ci za to wszystko. Obiecuję.
Nie prosiłem o to.
Doceniam to, że przyszedłeś zobaczyć,
co ze mną.
Przejdźmy się.
To dobre miejsce na domek.
Wypowiedzieć twoje imię?
Robercie.
One...
One nie wracają.
Przepraszam.
Nie wiem, co mnie naszło.
Oskóruj go.
Grainier w miejscu chaty postawił szałas
i mieszkał tam przez resztę lata.
Łowił pstrągi
i zbierał rzadkie, smakowite smardze zwane przez Kanadyjczyków morel,
które wyrosły na pogorzelisku.
Nikomu się do tego nie przyznał,
ale miał cichą nadzieję, że Gladys i Kate uda się wrócić.
I chciał być na to przygotowany.
Hej!
Wynocha!
Skąd się tu wzięliście?
Czyj ty jesteś?
Jest tu kto?
Wyglądacie na miejskie psy.
No chodź.
Mam nadzieję, że lubicie ryby.
Dobra, zamknij oczy. Gotowy?
Już jesteś wolny.
To naprawdę twoje szczeniaki?
Co robisz w takim miejscu?
Ile rozumiesz?
Przewrót?
Siad?
Przynieś?
Katie!
Widzisz to?
Jakie to mogą być psy?
Nie wiem.
Przypominają wilki.
Prawda?
Może...
A może Ruda zbratała się z wilkiem
gdzieś w dziczy?
Niemożliwe.
Czemu nie?
Bo to samiec wilka spółkuje.
I tylko przywódca stada.
A samica, która ma dać mu młode,
jako jedyna ma ruję.
A jeśli
Ruda miała ruję?
Wybiera tylko jedną.
A gdyby natknęła się na przywódcę stada
w idealnym momencie?
No wiesz.
Nie dobrałby się do niej tylko z racji
nowości doświadczenia?
Nowości doświadczenia?
Tak.
Co?
„Nowość doświadczenia”.
Umiesz wyć? Co?
Umiesz wyć?
Hej, kolego.
Ty kruszyno.
No hej.
Z pomocą Ignatiusa Jacka wzniósł cztery ściany chaty
dokładnie tam, gdzie stały stare.
Ruda?
Nie mógł się zdobyć, żeby odbudować posłanie.
W owym roku na niebie pojawiła się wielka kometa,
co miało oznaczać koniec świata.
Ale po dwóch tygodniach zniknęła równie cicho, jak zawitała.
Nowa chata wyglądała jak poprzednia.
Choć pustka tego miejsca czasem go przytłaczała.
Mijały lata, a on wciąż czekał.
Choć teraz już nie wiedział na co.
Ruszyć dupska i zabierać się za te sosny!
Każde drzewo na tej górze ma być ścięte co do jednego,
zanim obudzę się w dzień Pański!
Bo potem potrącę każdemu z was dolara dziennie z wypłaty.
Do roboty!
Hej, staruszku. Pokaż mi to.
Weź piłę poprzeczną.
Nie wiem, co...
Uwaga, chłopaki!
Daj znać, jeśli chcesz wody.
Pomóc ci?
Mogę się zagrzać?
- Billy? - Tak.
To ty?
Tak. Znam cię?
Byliśmy na zrębie w Salmo-Priest
kilka lat temu.
Arn Peeples to był mój przyjaciel.
Jestem Robert.
A tak.
Czołem, Robercie.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Nie wierzę, że wciąż tu jesteś.
Ledwo nadążam w moim wieku.
Ja tylko pilnuję, żeby silnik parowy miał dość wody i oleju.
Niewiele więcej zrobię, ale da się wyżyć.
Billy, słuchaj,
nie sądzisz, że trochę się tu zmieniło?
Nie wiem, czy jest inaczej, czy zawsze tak było.
Może miałem więcej krzepy, jak te chłopaki.
Po prostu nie pamiętam.
Wiesz...
To odwieczne pytanie,
czyż nie?
Dobre pytanie.
Tak.
Powiedz, co u Arna?
Co...
Nie widziałem go od, rety...
co najmniej roku, może dłużej.
No tak. Nie.
Też go nie widziałem.
Tak to już jest, co?
Pomogę ci.
Czekaj.
- Ręce dziś nie służą. - Pokaż.
Ja to zrobię.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Wtedy Grainier pożegnał się z wycinką.
Przez ostatnie lata spodziewał się cudownego objawienia o swoim życiu.
Co to jest?
Zrobisz tak?
Ale jak dotąd żadne nie przyszło.
Zaczynał wątpić, że to kiedykolwiek nastąpi.
Hej.
Nie wyrywałaś chwastów, co?
Wtedy w mieście nie brakowało pracy
dla nikogo, kto się za nią rozglądał.
Grainier wszedł w posiadanie koni i wozu.
Ale przez smutną okoliczność.
Avery?
Chorobę serca Avery’ego Pinkhama łatwo by zdiagnozował i wyleczył,
gdyby urodził się pokolenie później.
Panie Pinkham!
Grainier zawarł z rodziną układ,
że kupi konie i wóz za 300 dolarów w ratach.
Tak znalazł sobie zajęcie jako woźnica.
Kursy te były jak przepustka na widowisko
składające się z ekscesów jego sąsiadów.
Wygodnie tam?
Tak.
Dzięki tej pracy nawiązał z nimi bliższy kontakt.
A jednak czuł się jeszcze bardziej samotny.
Nie?
Delikatnie z królikami.
Nie wiedzą, że ich nie skrzywdzisz.
Katie.
Pani...
Pani Thompson?
Claire. Ty pewnie jesteś Robert.
Zgadza się.
Miło cię poznać.
Panią również.
Szukałem pani na stacji.
Czekałam chwilę, ale w końcu wyruszyłam.
Przepraszam. Trudno było dziś rozruszać te damy.
Nadal mam panią zawieźć do wieży obserwacyjnej?
- Jeśli to nie problem. - Skąd. Proszę wsiadać.
Mogę...
No tak.
Dobrze.
Gotowa?
To jazda.
Skąd pani pochodzi?
Bywałam wszędzie.
Ale długo mieszkałam w Montanie. Noxon.
Nie znam Montany.
Piękna okolica. Warto pojechać.
Opowiadali mi o tobie.
Kto?
Ludzie, którzy cię polecili.
Co powiedzieli?
Że jesteś inny.
A nie każdy jest inny?
Nie.
Dobrze być innym.
Tak to przynajmniej widzę.
Cieszę się, że tu jestem. Ta dolina jest wyjątkowa.
Kiedyś była pokryta lodowcem.
Dziewięćset metrów lodu.
A gdy pękł, zalało cały region.
Woda wyrzeźbiła te doliny.
Stąd te jeziora.
Wyobrażasz to sobie?
Blok lodu wysoki na kilometr,
który pęka i uwalnia lodowatą wodę.
To musiało wyglądać na koniec świata.
Stąd biorą się te wszystkie mity.
Opowieści o powodziach.
W religiach na całym świecie.
Ta sama historia, tylko inne spojrzenie.
Nie chcę obrazić twoich przekonań.
Nie, skądże.
To mnie po prostu fascynuje.
Wystarczy, że znajdę się w takim miejscu...
Ziemia jest taka stara.
Tak.
Pewnie wszystko już widziała.
Claire była pielęgniarką w Europie podczas wielkiej wojny.
Teraz zatrudniła ją nowo powstała amerykańska służba leśna,
która miała zarządzać wycinką
i zapobiegać pożarom lasów.
Dziękuję.
Miło było cię poznać.
- Dziękuję za podwózkę. - Z przyjemnością.
No dobrze.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie potrzebuje pani pomocy?
- Nie. - Nie? Dobrze.
Proszę uważać.
Wystraszyłem cię?
O rany.
Robercie.
Katie!
Spokojnie.
Przykryję cię kocem.
Mamo...
Pani Thompson?
Jest pani tam?
Robert?
Co za niespodzianka.
Jak się masz?
Dobrze.
Chyba pani nie wystraszyłem?
Nie.
Właśnie wychodziłam wykonać pomiary
i usłyszałam, jak wołasz.
Rozumiem.
- Tak. - Czy...
Akurat przechodziłem
i pomyślałem, że sprawdzę, co u pani.
Nie strasznie tak wysoko?
Nie. Jest spokojnie.
Patrzę, jak formują się chmury, zmienia się światło,
i dostaję za to pieniądze.
To dar.
Rozumiem.
Jak znalazła pani tę posadę?
Zobaczyłam ulotkę z ofertą pracy,
gdy jej potrzebowałam.
Proszę, wierzbówka.
Dziękuję.
Konieczna była rekomendacja przyjaciela rodziny.
Jak to ujął:
„Claire Thompson jest zupełnie pozbawiona
nieśmiałości kojarzonej z jej płcią.
Ma więcej niż odpowiednią etykę pracy
i nie boi się niczego, co chodzi, pełza czy lata”.
I jak?
Dobre. Dziękuję.
Wszystko wydaje się stąd takie małe.
Tak.
Chcesz rzucić okiem?
Szybko rośnie.
Ledwo widać, że wybuchł tu pożar.
Jakby go wcale nie było.
Byłeś tu wtedy?
Nie.
Nie było mnie.
Ale...
moja żona i córeczka...
Nie udało im się uciec.
Och, Robercie.
Tak. Bywa, że...
czuję się jakby przeżerał mnie smutek...
ale czasem wydaje mi się, że to przydarzyło się komuś innemu.
Ale nie było mnie tutaj.
Akurat wtedy...
Akurat wtedy, gdy powinienem być.
Kiedy najbardziej mnie potrzebowały.
Czasem je słyszę.
W lesie.
Rozmawiają i się śmieją.
Tak.
Nawet nie odwracam głowy, bo się boję...
że je odstraszę.
Więc słucham...
dopóki nie odpłyną gdzieś indziej.
Gdziekolwiek się znajdują.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Ma mnie pani za wariata?
Też straciłam męża, nieco ponad rok temu.
Długo umierał.
Po wszystkim czułam ogromną wyrwę.
Miałam więcej pytań niż odpowiedzi.
Jakby żaden człowiek wcześniej nie umarł.
Kiedy przechodzisz przez coś takiego, nic, co robisz, nie jest szalone.
Przechodzisz przez to i tyle.
W lesie liczy się nawet najmniejsza rzecz.
Wszystko jest splecione,
nie wiadomo, gdzie coś się zaczyna i kończy.
Ale trzeba się przyjrzeć.
Prawie niewidoczne owady odgrywają rolę ważną jak rzeka.
Martwe drzewo jest równie istotne jak żywe.
Musi płynąć z tego jakaś nauka.
A jeśli już nic nie można z siebie dać?
Co wtedy?
Świat potrzebuje pustelników tak samo jak kaznodziei.
Tak.
Jestem nim?
Pustelnikiem?
Oboje jesteśmy na swój sposób.
Czekamy, żeby zobaczyć, po co tu zostaliśmy.
Wiedział, że to niemożliwe,
ale opanowała go myśl, że jego córka wróciła.
Katie?
Kate.
Katie?
Och, Kate.
Dobrze.
Boże.
Masz złamaną nogę.
Przez chwilę będzie bolało.
Dobrze.
Katie.
Nie.
Chcesz trochę wody?
- Tak. - Dobrze.
Do góry.
Jejku.
Co zrobiłaś?
Czemu to wrzuciłaś?
Woda!
Pa, pa.
Katie?
Kate?
Kate!
Widok Kate wydał mu się tak realny jak wszystko inne,
choć nie był pewny, czy to naprawdę się wydarzyło.
Przez wiele dni i wieczorów przemierzał okoliczne lasy i pola,
szukając jej śladu.
Choć go nie znalazł,
resztę swoich dni spędził na czekaniu,
żeby był w domu, jeśli kiedykolwiek wróci.
W późniejszych latach
Grainier jeździł czasem północną koleją do Spokane.
Wałęsał się po mieście bez celu,
jakby szukał czegoś, co zapodział dawno temu.
Jestem w stanie nieważkości i czuję się dobrze. Kapsuła się obraca.
Widok jest niesamowity.
Co ten gość robi?
Potwierdzam...
Jest w kosmosie.
Widziałem rakietę nośną kilkaset metrów za mną.
Zrozumiano...
Czyli to...
To my.
Przyjąłem. Kontynuować przez siedem okrążeń orbity.
...wielbłąd wypluł złoto z pyska.
Złoto!
Doświadczcie Sun Tzu, świętego męża z Dalekiego Wschodu.
Sun Tzu, święty mąż, odczyta wasze sny.
Poznajcie słynne siostry Bittler
albo jeszcze lepiej, za grosze zobaczcie potwora.
Ty.
Podejdź tu. Nie opieraj się.
W tej oto sali tajemnice świata
krążą nad głową jak nietoperze.
Tu znajdziesz każdą odpowiedź. Kup bilet...
Tamtego wieczoru wziął udział w pokazie osobliwości.
Potwór, którego tak zapowiadano,
okazał się chłopcem w kostiumie.
Zobaczył swoją twarz w lustrze
pierwszy raz od prawie dekady.
Dotarło do niego,
jak lata dały mu się we znaki.
Czuł, że dopiero zaczyna
cokolwiek rozumieć ze swojego życia,
mimo że już mu się wymykało.
LOTY WIDOKOWE
Tylko cztery dolary. Zobaczysz świat okiem ptaków.
Lepiej się czegoś przytrzymaj.
Robercie.
Piękne, prawda?
Przepiękne.
Gdy Robert Grainier zmarł we śnie w listopadzie 1968 roku,
jego życie skończyło się tak spokojnie, jak się zaczęło.
Nigdy nie kupił broni ani nie rozmawiał przez telefon.
Nie miał pojęcia, kim mogli być jego rodzice,
i nie zostawił spadkobierców.
Ale w ten wiosenny dzień,
gdy zatracił wszelkie poczucie orientacji,
w końcu poczuł się połączony ze wszystkim.
SNY O POCIĄGACH
Gdyby Bóg był sekwoją
Obalić byś go chciał
Czy raczej wdrapać się wysoko I spoglądać w dal?
Gdyby rzeka była łzami
Tych, co przeminęli
Spiętrzyłbyś jej wody
Czy płynąć dał?
Napisy: Anna Samoń